Rozdział 3 ,,Są w życiu chwi­le, gdy myśli się, że jest tak źle, iż już gorzej być nie może. Wte­dy właśnie oka­zuje się... że jed­nak może. "

Igor co robić???
Emila:
- Zostaw tą sprawę w spokoju. I tak mało prawdopodobne jest że go jeszcze spotkasz. Może mieszka na drugim końcu miasta. Nie martw się wszystko się ułoży.- powiedział Igro i przytulił mnie. Mocno. Tego w tej chwili potrzebowałam.
- Igor ja już pójdę do domu.
- Odprowadze  cię
- Nie, muszę to wszystko sobie przemyśleć.
- No dobrze, zadzwonię wieczorem pa
- Papa - powiedziałam i go przytuliłam.
Zaczęłam iść w stronę mojego nowego domu.  Ehh czemu to wszystko musi być takie trudne. Wszystkie wspomnienia wróciły. Wszystkie kłótnie rodziców. A najbardziej ta usłyszała przez Leondre. Pamiętam dokładnie. Pokłucili się o to że obiad nie był gotowy gdy tata wrócił z pracy. Mój ojciec jest straszny. Bił mnie i mame. Wtedy przegioł. Wracałam wtedy z Leo z parku. Już przy bramie było słychać wrzaski ojca i płacz mamy. Nie mówiłam Leo jak mój ojciec się zachowuje bo się bałam. Nikt nie wiedział. Nawet Igor.  Gdy zobaczyłam wyraz twarzy Leondre. Wiedziałam że muszę go od siebie odsunąć. Tak też robiłam. On szukał kontaktu. A ja go ignorowałam. Wtedy wyprowadziliśny się znowu do Polski. Tam chodziłam do psychologa. Do szkoły. Tam poznałam Patrycje. Igorowi wtedy powiedziałam że się z Leo pokłuciłam. On nadal nie wie jaki był (i pewnie jest) mój ojciec. I niech tak zostanie. Teraz znowu mieszkam w Angli tym razem z mamą i Patrycją. Tylko Charlie wiedział jak zachowuje się mój ojciec. On pierwszy wiedział. Charlie to mój internetowy przyjaciel. Bardzo dużo mi pomógł i pomaga cały czas.
Patrycja:
Z Charlsem rozstałam się przed drzwiami. Po tej weszłam do domu postanowiłam się przebrać w coś luźniejszego. Weszłam do łazienki i ubrałam się

Postanowiłam obejrzeć jakiś film. Włączyłam laptopa . Wybrałam film ,, Trzy metry nad niebem " . Kocham ten film. Ułożyłam się wygodnie. I zaczęłam ogładać film. Po chwili usłyszałam jak ktoś wchodzi do domu. To pewnie Emila. Później do niej zajrzę. Wróciłam do oglądania.

Emilia: 

Weszłam do domu i odrazu pobiegłam do mojego pokoju. Usiadłam przy oknie i zaczęłam płakać. Dałam upust emocją.

Nie mogę tak. Spojrzałam w okno. Zobaczyłam tam czyjś pokuj. Super. Nagle wszedł do niego jakiś chłopak. Blondyn. O matko.  Nie wierzę. Czy to może być on? Postanowiłam to sprawdzić.  Napisałam sms-a do Charlsa:

>>Charlie xxx <<

Spójrz w okno

Zobaczyłam jak chłopak sięga po telefon. I po chwili odwraca wzrok w stronę okna. Na początku chyba mnie nie poznał bo patrzył ze zdziwieniem. Ale po chwili na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Ale nagle wybiegł z pokoju. Po jakichś 30 sekundach usłyszałam dziwnej do drzwi. Szybko zbiegła na dół. Przed drzwiami stał Charlie.  Rzuciłam do na niego i oboje leżeliśmy na ziemi. 

- Nie wierzę - powiedziałam.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Elo mało 3 2 0. Dawno mnie nie było co? Ale w końcu jestem. Next? Szczerze? Nie wiem kiedy będzie. Jutro wyjeżdżam na dwa tygodnie więc nie wiem. Mam trochę pomysłów ale muszę to przybraćw słowa i muszę mieć chęci. Nie chce pisać takich rozdziałów jak tam na przykład. Pisalam to na szybko. Potrzebuję chęci a narazie ich nie mam.